Koca adam, Utanmadan ağladım, trende. Geceye yenik düştüm, ilk unutan kazandı, Belki, daha genç olsaydım… Utana sıkıla geldim, Bana yakıştı mı bilmem, Koskoca adam, Utana sıkıla dönüyorum… Kaybedenler şehrine…. Kiremit Uçuran – 2000  Okumaya devam et →

Yalnızlığımın en güzel yeriydi Tam üstümde mermerden bir yazıt Diyor ki.. ‘umarım yeteri kadar kalabalıktın ben yalnızım diye bağırırken’ Yalnızlığımın üstü on üç tahta Kurtlu toprak beslediğim böcekler Onlar okur mu? ..Mermeri anlar mı? Bence sadece yaban otlarını ve ayak seslerini bilirler Benim yalnızlığım benimdir Düşünüp bulmaya ihtiyacım var Şimdiki... 

Seni ilk öptüğüm andı mutlu son. Daha yeni anlıyorum. Ne gerekiyorsa yaptım. Şiirler, şarkılar… Bir gece kapında bile yattım. Senin için daha ne yapsaydım? Kiremit Uçuran – 2000  Okumaya devam et →

Cebimde ucu ucuna yetecek bir para Ve içimde bir umutla Bir çanta ve anılar koyuldum yola Akdeniz MERHABA…! Tarlada patikada dağlarda Başka bir tad var yollarda Çok yorulmuş bir haldeydim Kendimi buldum aşkında. Bekler sahilde meltem içimde fırtına Yeniden de, sevebiliriz…………AKDENİZ. Kiremit Uçuran – 2000  Okumaya devam et →

Ölürsem İstanbul’da ölmeliyim ben. Namazda martılar geçmeli üstümden. Mümkünse kış olmalı. Mümkünse kimse duymamalı. Ölümler sıkıcıdır yaşayanlara. Mümkünse bir mezarcı,bir hoca… Tahta,toprak iş bitince, midyeleri koyup saca, laflasınlar umarsızca. Kiremit Uçuran – 2000  Okumaya devam et →

Efendi soğuklar geldi! Kuşlar da gittiler. Yar kalır mı bu kış kıyamette? Bu kar kokusu İstanbul sokaklarında, alır götürür beni eski şarkılara… Sen de bilirsin Cankuş! Yaşamak güzel ve zor. İş, para, aşk vb., vb. şikayetler… Birikir sıkıntılar yüreğinde. sorular cevap bekler. Elbet bir gün farkedip, yardım eder melekler. Bu kar kokusu İstanbul sokaklarında… Kiremit... 

Yuvasından ayrılan yavru köpekti ruhum. Meraklı bir bebektim. ”Neden? ” diye çok sordum. Kirpinin dikenleri acıtınca burnumu, korkmadım, devam ettim ben seçmiştim yolumu! Hiçbir şey yıldırmadı, dünyayı dolaşırken. Tek bir yerde yoruldum, aşk incitti ruhumu. Kiremit Uçuran – 2000  Okumaya devam et →

Minicik ellerinde bir bebeğin aşılmaz dağlar görüyorum. Yorgun gözlerinde bir ihtiyarın yıkılmış dağlar çiziyorum. Hayat bu ya, gelir geçer iyi günler, kötü günler. Herşeye rağmen gökyüzüne bakıp güzel bir şey düşün. Umutsuzluk=en büyük günah. Kiremit Uçuran – 2000  Okumaya devam et →

Özü bilmeden bilimi kurcalama Sözü bilmeden sohbette bocalama ”bunca yükle öleceksin”dedim hamala ”ölüm kolay!sen umuttan haber ver.”dedi. ”umut var oldukça dünyayı ver sırtıma.” Kiremit Uçuran – 2000  Okumaya devam et →

Eşkıya nedir öğretmenim, babam neden vuruldu? Silah nedir öğretmenim, dedem neden oynardı? Acı nedir öğretmenim, anam neden duruldu? Al kınalı kekliğim kanadından vuruldu. Sevda nedir öğretmenim? Aşık Veysel söylerdi. Toprak nedir öğretmenim, neden hep mezar oldu? Oysa mis gibi kokar bahar yağmurlarında. Toprağım Anadolu, gökyüzünün altında. Yalan nedir öğretmenim? Şeytan’ın...